De dag dat hij 18 werd is hij naar school gegaan om te vertellen dat hij niet meer terug zou komen. Zijn leraren zeiden dat hij niks zou bereiken, maar na die dag is alles in een stroomversnelling geraakt. Nu schildert de 19-jarige Ard Doko vijftig uur per week om aan de grote vraag naar zijn werk te voldoen. De modellen staan voor hem in de rij, hij heeft een eigen bedrijf opgericht en hij exposeert in oktober en december in de VS!
 
‘Het begon eigenlijk vrij triest, haha. Ik ging met een paar graffitibussen de straat op en heb mijn naam op een paar muurtjes gezet. Later heb ik de graffiti overgebracht op het doek en nu zie ik mezelf nooit meer iets anders doen!’ vertelt Ard. ‘Eerst maak ik foto’s van de modellen met wie ik werk, dan schets ik een beeld en maak ik een ontwerp. Voor een klein doek maak ik soms sjablonen waar ik graffiti overheen spuit, op grotere doeken schilder ik meer uit de losse pols. In mijn schilderijen zitten terugkomende thema’s: met name vrouwen en de dood. Lekker macaber, maar dat is ook mijn leven zoals het tot nu toe is gelopen.’

Uitlaatklep
Doko heeft inderdaad nogal wat meegemaakt. Toen hij acht was, is zijn familie in Kosovo gebombardeerd. ‘Dat heeft natuurlijk sporen bij mij nagelaten. Toen ik 14 was dachten mijn ouders dat ik autistisch was en werd ik ter observatie in een instelling geplaatst. Dat ging vreselijk mis. Zo werd de eerste dag dat ik er zat al een meisje afgevoerd naar de separatiecel en heeft mijn kamergenoot een zelfmoordpoging gedaan.’ Als ik voorzichtig vraag hoe het nu met hem gaat, lacht hij: ‘Ik ben nog steeds knettergek, haha! Nee, al deze dingen hebben me gevormd, maar ik ben er blij mee. Ik denk dieper over het leven na. Die gedachten probeer ik te uiten in mijn schilderijen. In die zin is schilderen ook een uitlaatklep.’

Erkenning
Het succes is Doko niet in de koude kleren gaan zitten. ‘Ik moet wel wennen aan de aandacht en aan de druk achter het schilderen. Ik moet opeens hard werken! Wat schilderen betreft wil ik het hoogste van het hoogste behalen. Misschien moet ik eerst een oor afsnijden voor ik erkenning voor mijn werk krijg, maar die erkenning heb ik liever dan geld. Wat is er meer te bereiken?’
 
Meer informatie: www.arddoko.nl