Volgend jaar valt het doek voor punkband Heideroosjes. De vier Limburgers zetten dan, na 22 jaar lief en leed met elkaar gedeeld te hebben, definitief een punt achter hun carrière. Op 21 november komt hun laatste album ‘Cease-Fire’ uit, gevolgd door een club- en festivaltour. Plug Out sprak met zanger Marco Roelofs en basgitarist Fred Houben.
 
Volgend jaar is het over en uit. Hoe kom je tot zo’n beslissing?
Marco: ‘Dat is een heel proces waar je als band doorheen gaat. In die 22 jaar dat we bestaan is de band gegroeid, maar zijn wij ook als mens gegroeid. De verschillen tussen ons werden groter en je deelt wel een levensstijl met elkaar. Met zo’n band ben je namelijk dag en nacht bezig.’
Fred: ‘Het optreden is nog steeds geweldig, maar dat is maar één uurtje van de dag. De andere 23 uur zijn we bezig met de promotie, het schoonmaken van de apparatuur, verzekeringen regelen… Wij hebben dat werk nooit uitbesteed, zoals grote bands vaak wel doen. Na zoveel jaar hebben we er geen zin meer in.’
 
Op jullie website staat ook dat iedere prestatie als een eindexamen voelt. Waarom is dat zo?
Marco: ‘Je maakt als band elke keer weer iets waar je hart en ziel in zit, zoals het nieuwe album. We zijn daar een jaar lang dag en nacht mee bezig geweest. Als mensen het dan uiteindelijk een kutplaat vinden, krijg je toch het gevoel dat je in dat jaar beter iets anders had kunnen doen.’
Fred: ‘De weken voor de release zijn daarom soms een hel: we kunnen er niets meer aan veranderen, maar we weten nog niet wat mensen ervan vinden. We kunnen alleen maar afwachten.’
Marco: ‘Dat is aan de ene kant het mooie van het vak, maar aan de andere kant geeft het op zekere tijden ook veel onzekerheid.’
 
Jullie hebben in al die jaren de meest uiteenlopende dingen gemaakt: van een wietlied met Gerd Leers tot een theatershow. Welke ervaring zal jullie altijd bijblijven?
Marco: ‘We hebben ooit een tour door voormalig Joegoslavië gedaan, toen de oorlog daar net een jaar voorbij was. Het ging toen supergoed met de band, alles was uitverkocht en wij verdienden flink wat geld. Juist in die periode kwamen we in een land dat in zijn geheel getekend was door een oorlog. Een bizar contrast.’
Fred: ‘Het publiek reageerde daar ook zo anders. Wij maken natuurlijk agressieve muziek en in Nederland wordt er in het publiek dan een beetje leuk geduwd en getrokken. Die mensen daar sloegen elkaar gewoon helemaal open. Daar waren wij als Nederlandse jongetjes niet op voorbereid.’
Marco: ‘Ons optreden op Pinkpop in 1995 vergeten we ook nooit. We waren toen nog helemaal niet bekend, maar naarmate het optreden duurde ging het publiek steeds meer los. Aan het eind speelden we gewoon het hele veld plat en wist iedereen ineens wie de Heideroosjes waren. Het was onze doorbraak. Dat moment herinneren wij ons in het bejaardentehuis nog.’

Hebben jullie alles bereikt wat jullie wilden bereiken?
Fred: ‘Nou, volwassen worden, dat is nooit gelukt…’
Marco: ‘Dat gaat ook nooit meer lukken, hoor. En tja, een gouden plaat was leuk geweest. Dat is toch een bewijs dat je geslaagd bent als artiest.’
 
Is jullie laatste album een echt afscheidsalbum?
Marco: ‘Dat kun je wel zeggen. De teksten zijn heel persoonlijk en gaan veel over vriendschap, de dood en afscheid. Op de achterkant staat ook niet voor niets een afbeelding van een pistool. Bam! Suicide: het is voorbij.’
Fred: ‘Maar uiteraard gaan we het komend jaar nog keihard knallen tijdens onze clubtour en op de festivals. Dat wordt supervet. We nemen afscheid in stijl!’


Alle info op www.heideroosjes.com.