Eén van de beloftes voor 2011 is ze, de Amsterdams-Utrechtse Pien Feith. Vier jaar geleden begonnen als folky singer-songwriter, alleen met een gitaar op het podium; nu een electropop-diva met zeer overtuigende band. Het maakt ook eigenlijk niet zo veel uit wat Pien zingt, haar unieke stem verleidt altijd (Matthijs van Nieuwkerk was zeer onder de indruk). Op 21 februari komt debuutplaat Dance On Time uit – hoogste tijd voor een interview!
 
Als singer-songwriter was Pien Feith al behoorlijk geliefd, bij zowel publiek als critici. Ingetogen folkmuziek maakte ze, gedragen door gitaar en haar prachtige stemgeluid. In een hutje op de hei ontdekte ze via een bevriende toetsenist de dancemuziek, en er ontstond een zeer vruchtbare samenwerking die de naam Neonbelle kreeg. Nadat Pien ook een tweede project opzette (The Very Sexuals, sfeervolle gitaarpop à la Pixies) werd het echter langzamerhand tijd voor haar eigen debuutplaat.
 
Hoe gaat het, nu je plaat bijna uitkomt?
‘Het gaat goed! We zijn nu vooral druk met de cd-presentaties. Twee maar liefst, in Utrecht en Amsterdam. Ik woon nu in Amsterdam, maar mijn band en ik hebben eigenlijk met beide steden veel. Verder zijn we bezig met een videoclip en repeteren. En voor die cd-presentaties allemaal zaken regelen; geluid, licht; dat soort dingen. We gaan ervan uit dat het een spektakel wordt…’
 
Je album heet Dance On Time. Vanwaar die naam?
‘Nou ja, het betekent gewoon letterlijk ‘dansen op de tijd’. Tijd moet je niet zien als iets bedreigends, iets dat opraakt. Je moet er rustig mee omgaan. Het is iets wat ik geleerd heb toen ik deze plaat maakte. Die gedachte is een rode draad die door het hele album loopt.’

Op je site staat dat je flirt met crunk en tropicalia. Hoe zou jij je stijl omschrijven?
‘Popmuziek met veel elektronische invloeden. Tijdens het maken van het album zijn we op zoek gegaan naar bepaalde hiphopgeluiden, synthesizers en drumcomputers. In de crunk, een hiphopstroming, gebruikten ze bijvoorbeeld specifieke drukcomputers die wij er ook in wilden hebben. En ik vond bijvoorbeeld de sound van Kempi en Lil Wayne te gek, dus zijn we op zoek gegaan naar die bepaalde drumcomputer.’
 
Je begon solo in 2007, speelde bij Neonbelle en The Very Sexuals, maar brengt nu pas je debuutplaat uit. Heb je hier naartoe gewerkt?
‘Eigenlijk heb ik altijd van project naar project geleefd. Ik doe waar ik op dat moment plezier in heb. Voor mijn debuut heb ik eerlijk gezegd ook een beetje gewacht tot ik elf volwaardige liedjes had die ik vol trots kan presenteren. Toen ik aan de plaat begon had ik echt geen idee wat het ging worden. Maar ik heb geleerd dat nu niet meer zo erg te vinden. Je weet het nooit, je moet gewoon beginnen en maar zien. Zolang ik maar muziek kan maken, zie ik wel waar het heengaat.’
 
Dus zo kom je ook van akoestische folk bij broeierige electropop terecht..?
‘Ik wil me blijven ontwikkelen, ik moet groeien – waar het heen leidt weet ik niet. Alles kan en dat vind ik ook fijn. Deze plaat is een logische ontwikkeling van mijn smaak; die is op dit moment deze muziek. Maar hoe dan ook, het blijven altijd mijn liedjes en dat hoor je volgens mij wel.’
 
Maar je hebt toch wel een droom, iets wat je zou willen bereiken?
‘Het belangrijkste vind ik om muziek te maken op het allerbeste van mijn kunnen, en als muzikant blijven groeien en vernieuwen. Ik denk niet echt ver vooruit, dan wordt het maar een zakelijke onderneming. Laat mij maar lekker muziek maken.’
 
Dance On Time is nu verkrijgbaar! 24 februari speelt Pien in Paradiso, Amsterdam. Zie voor meer informatie www.pienfeith.nl.