In Café Camille te Beverwijk – welke wordt verlicht door bescheiden kaarslicht, waar tapijtachtige tafellopers de tafels besieren, de stamgasten een biertje drinken en waar het credo is ‘Neem allemaal morgen maar een vrije dag’ – komen elke eerste maandagavond van de maand muziekliefhebbers en muzikanten tezamen tijdens 'De Liedjesfabrique': een podium voor singer-songwriters van nationale én internationale bodem.

Melange van Leonard Cohen en Bob Dylan
Op de ietwat gure maandagavond van 7 november was het tijd voor de 17^e editie van dit muzikale samenkomen. Terwijl het publiek langzaamaan binnendruppelt bijt de uit Utrecht afkomstige Guy Corneille (foto boven) het spits af. Zijn warme, karakteristieke, ietwat blues aandoende stem en zijn poëtische teksten en rustige akoestische akkoorden worden versterkt door zijn "kunstenaar-achtige" uiterlijk. Zijn muziek doet haast aan als een melange van Leonard Cohen en Bob Dylan en wordt muzikaal ondersteund door medemuzikant Hans in de vorm van xylofoon, tamboerijn en melodica. ‘Het volgende liedje’, vertelt Guy met een zachte stem, ‘gaat een beetje over dingen vergeten. Denk ik’, waarna hij het nummer 'Holes' ten gehore brengt. Het publiek, dat een mengeling is van jonge en oude muziekliefhebbers, is onder de indruk en zelfs het blaffen van een hond leidt niet af van de warme en karakteristieke geluiden die Guy uitvoert.

AWKWARD I
Up next is de uit Groningen afkomstige singer-songwriter Djurre de Haan, beter bekend als awkward i. Na een alom lovende aankondiging van de host, betreden Djurre de Haan en Diederik Nomden het podium met een ‘Hallo. Nou ehm, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen na zo’n aankondiging. Neehoor, grapje! Dit is een liedje van onze tweede plaat en het heet 'Everything on Wheels'.’ De liedjes van awkward i vertellen een verhaal en als je je ogen sluit neemt het folk-achtige geluid van Djurre je voor even mee naar een andere wereld. Hoewel de twee heren typisch Hollandsch aandoen – denk blonde lokken, blauwe ogen en oer-Hollandse namen – doet de muziek allesbehalve Hollands aan.

Het folk-achtige wordt versterkt door het gebruik van een mandoline, die er overigens niet bij elk nummer zin in heeft. De muzikanten hebben het zelf ook door: ‘Hij was vals hè? Hij is helemaal krom getrokken en er zit een scheur in, maar ik heb geen geld voor een nieuwe. En nu zitten jullie er mee. Mijn oprechte excuses,’ biecht Djurre op met Gronings accent. ‘Nu is het tijd voor het autobiografische gedeelte’ vervolgt de zanger. ‘Dat gedeelte duurt een nummer en het nummer heet 'I Didn’t Know How To Wear My Hair’.' Er volgt gegniffel uit de zaal. Het gegniffel mondt uit in gelach zodra de zanger begint over een liedje met een pornoactrice als onderwerp. Wederom volgt een anekdote, ditmaal over een mailtje van de pornoactrice in kwestie wie het nummer onder ogen, of nu ja: oren, was gekomen. Uit de zaal klinkt een ‘het lijkt wel een hoorspel!’. Awkward i sluit af met een cover van een nummer dat ze vonden in een taxi in Texas. Tijdens dit nummer, een cover van Washington Phillips, stapt Djurre weg van de microfoon en krijgt hij de oren in de zaal nog verder gespitst.

One Take Session
Na het in ontvangst nemen van een welverdiend applaus, stapt Djurre het podium af en is het de beurt aan Lut Luttik. Deze ‘ouwe rot in het vak’ vervult de One Take Session, waar hij drie nummers ten gehore mag brengen, maar er stiekem vier speelt tot genoegen van een aantal leeftijdsgenoten in de zaal. Folk, country, blues en zelfs een beetje rock ’n roll passeren de revue in het zelfgeschreven Nederlandse repertoire van de zanger.

Huisdichter Frits sluit de avond af met een bijzonder mooi gedicht over de avond in kwestie.
Iedere eerste maandag van de maand, als de sirenes weer zinloos geloeid hebben, vindt vanaf 20.00 uur de Liedjesfabrique plaats in Café Camille, te Beverwijk. Zie www.liedjesfabrique.nl.