De voorstelling gaat over een meisje, Roos dat ongeneeslijk ziek is. Ze zit dag en nacht in haar eentje op haar kamer als daar opeens een onbekende jongen binnenvalt, Cents genaamd. Hij is het tegenovergestelde van Roos; een vrolijke flierefluiter. Roos praat via de webcam met haar klasgenoten, maar ze vertelt hen niet dat ze ernstig ziek is en verzint allerlei smoesjes om haar vrienden niet te hoeven zien. Tijdens de voorstelling nemen Roos en Cents elkaar mee in hun verschillende werelden, aan de hand van dans, zang en veel klassieke cellomuziek.

Toegankelijk
Aangezien ik zelf nog maar een paar jaar mijn havo-examen op zak heb, weet ik heel goed dat de meeste middelbare scholieren niet héél veel voelen voor beladen theaterthema’s en klassieke muziek. Daarom was mijn grote vraag aan Karlijn en Wim: 'Wat maakt deze voorstelling nou zo speciaal en toegankelijk voor jongeren?’ Volgens Karlijn ligt dat aan de subtiliteit die in de voorstelling zit. Er wordt natuurlijk een heftig onderwerp behandeld, en dat is uitzonderlijk, want met het oog op de 160 leerlingen die in de zaal zitten, is het natuurlijk erg voor de hand liggend om een snel en hip onderwerp te kiezen. Maar doordat de leerlingen zelf zo betrokken worden in de voorstelling wordt het verhaal heel subtiel verteld, aldus de regisseuse.

Videoworkshops
Ook Wim is het hier mee eens; 'Doordat er videoworkshops zijn gegeven op de scholen en de leerlingen vanaf het begin al heel erg meegenomen werden in het verhaal, werkt het. De leerlingen zijn namelijk de vrienden van Roos, en zijn zo te zien op de videoprojectie. Hetzelfde met de cellomuziek die erin voorkomt; de meeste vinden de klassieke muziek eerst saai, maar als er dan gevraagd wordt om hun mening gaan ze toch écht luisteren.'

Joelende scholieren
Dan is het tijd voor de één-urige voorstelling. De zaal zit vol joelende scholieren en streng toesprekende leraren. Twee dingen zijn mij in het bijzonder opgevallen; wanneer de leerlingen zichzelf of hun klasgenoten zien op de grote videoprojecties laten ze hun mening luid en duidelijk horen, maar als de acteurs Petra Weijsenfeld (Roos) en Eugene Heuvel(Cents) hun verhaal vertellen, ondersteund door de cellomuziek, is het stil en luisteren en kijken de scholieren aandachtig.

Conclusie
Daarnaast spat de chemie tussen Petra Weijsenfeld en Eugene Heuvel van het toneel af en worden thema’s als de dood, seks en vriendschap heel subtiel en eerlijk naar voren gebracht. Wat mij betreft zijn de makers van deze voorstelling geslaagd in hun doel; de kijkers met elkaar laten praten over datgene wat ze hebben gezien.

Wil jij ook ROOS_09 zien? Klik dan hier voor de volledige speellijst!